Veelgestelde vragen over druïden

Veelgestelde vragen over druïden

Druïden zijn toch al eeuwen uitgestorven?

Op je druïdisch pad zal er zeker een moment komen, waarop je je gaat afvragen of de claim op de spirituele traditie der druïden wel legitiem en authentiek is.

Bob Stewart schrijft in zijn ‘Merlin Tarot’:”Er is een ongelooflijke hoeveelheid klinkklare onzin geschreven over de druïden. Pretentievolle claims van ‘Druïden Ordes’, zonder fundering, puttend uit 19e eeuwse denkbeelden. Geen enkele groep kan werkelijk claimen de originele leer van de druïden te onderwijzen, omdat ze ruim 1.000 jaar verwijderd zijn van de laatste sporen van dit spirituele pad.
“Heeft hij gelijk? Kan iemand zichzelf een ‘echte’ druïde noemen? Stewart en de meeste schrijvers zien druidry als een menselijke vinding met een gat in de lineaire tijd tussen de tussen het einde van de Keltische druïden en de heropleving van de interesse voor druïden in de 18e eeuw. Zij concluderen vervolgens dat hedendaagse druïden ‘nep’ zijn.

Moderne druïden geloven echter dat de traditie der druïden allereerst zijn oorsprong vindt in een spirituele bron en pas in tweede instantie een menselijke vinding is. Deze bron bestond in het verleden en bestaat nog steeds. We kunnen dagelijks de spirituele of archetypische (Keltische) wereld ervaren als een bron van inspiratie, energie, beelden en ideeën.
De spirituele bron overstijgt lineair tijdsbesef in tegenstelling tot de historische bronnen, alhoewel die natuurlijk mede de moeite waard zijn om te onderzoeken. De leringen en gebruiken kun je beschouwen als verloren cultuurgoed. Tegelijkertijd zijn veel aspecten terug te vinden in nog bestaande (volks)gebruiken, spreekwoorden, verhalen, mythen, heilige plaatsen (o.a. steencirkels) en verslagen opgetekend door christelijke monniken en klassieke schrijvers zoals Julius Caesar. Deze losse stukken bieden samen met gezond verstand en intuïtie, de mogelijkheid om oude gebruiken en kennis te ontsluieren en nieuwe gebruiken en kennis toe te voegen.

Met lineair tijdsbesef kunnen we zien dat verschillende groepen de spirituele bron als inspiratie ervaren hebben (zie ‘Kort historisch overzicht‘). Elk tijdperk en elke groep heeft meegebouwd aan de traditie der druïden, zoals we die nu kennen. We mogen ons daardoor met net zoveel recht druïde noemen als anderen dat in het verleden hebben gedaan.

Kunnen vrouwen ook druïde worden?

Ja, dat kunnen ze zeker. Er is binnen de traditie der Druïden geen verschil tussen mannen en vrouwen. Ook binnen OBOD is de leiding evenwichtig verdeeld. De Traditie der druïden werd in de 18e en 19e eeuw wel sterk door mannen gedomineerd. In de hedendaagse traditie is dat echter niet meer het geval. Zeker niet binnen de Orde van Barden, Ovaten en Druïden. In vroeger tijden waren druïden zowel mannen als vrouwen en de term druïde is een algemene term, niet specifiek gericht op een specifieke persoon of sekse. De term ‘Druidess’, die in het Engels bestaat, is pas in de 18e eeuw ontstaan.

Ik ben een christen. Kan ik ook druïde zijn?

Ja, dat kan. Een groot aantal leden van de Orde beschouwen zichzelf christen en ondervinden geen problemen in de combinatie. Sommige paganisten vinden dat Druidry en christendom onverenigbaar zijn vanwege de onderdrukkende en patriachische houding en gedragingen van bepaalde vormen van het christendom. Anderen zijn geïnteresseerd in wat de beide paden delen en zijn geïnspireerd door boeken als ‘De mysterieuze Jezus’ en ‘Jezus en de verloren godin’ van Timothy Freke and Peter Gandy.

Enkele bijzonderheden van druidry zijn de linken naar zowel het Heidendom als met het Christendom; onze waardering voor diversiteit, het respect voor de individuele geloofsovertuigingen en tolerantie. Leden van de orde noemen zichzelf pagan/heiden, boeddhist, christen, moslim, wicca, taoist enzovoort. Anderen zijn niet verbonden met een bepaald pad, religie of wat dan ook. Zij noemen zichzelf spirituele zoekers of gewoon druïde.
Eén van de belangrijkste taken die ons te wachten staat is die van verzoening, of dat nu tussen verschillende politieke of religieuze standpunten is. Druïden spelen liever een vitale rol in het bouwen van bruggen tussen verschillende tradities dan dat ze de verschillen tussen bijvoorbeeld het Christendom en het Heidendom polariseren. Druïden hebben een verschillende religieuze achtergrond, waaronder de christelijke.

Op de Engelstalige website is een speciale sectie die ‘Christianity & Druidry onderzoekt. Klik hier >>>

Ik hou me bezig met Wicca. Kan ik ook druïde zijn?

Veel leden zijn wicca’s of heksen. Zij vinden de traditie der druïden een krachtige en waardevolle bijdrage die hun pad compleet maakt.

Wat is het verschil tussen Wicca en de Traditie der druïden?
Vertaling uit het boek ‘The Druid Renaissance’, waarin diverse schrijvers over dit onderwerp een bijdrage leveren wordt door Philip Carr-Gomm het volgende geschetst:

“De twee belangrijkste stromen in het Brits Paganisme zijn Wicca en Druidry. Beide tradities halen hun inspiratie uit vervlogen tijden. Hun moderne gebruiken en vormgeving hebben zich echter recent ontwikkeld. Voor Druidry is dat de 18e eeuw, voor wicca vanaf 1940. De druïdische ceremonie ontstond in de 18e eeuw in het verlengde van het werk van Iolo Morganwg. In de twintigste eeuw gaven de MacGregor-Reids en Ross Nichols inspiratie en vorm aan de druïde ceremonieën en gedachte. Tegelijkertijd werkte Gerald Gardner als katalysator voor de wedergeboorte (of geboorte, afhankelijk van de mening) van Wicca. Door de grote overeenkomsten van Wicca en Druidry kun je je afvragen of ze oorspronkelijk niet één pad waren. Een pad dat zich later in twee richtingen heeft gesplitst. Gerald Gardner schrijft ‘The Meaning of Witchcraft’ (1959) “De grote vraag is, waren heksen en druïden leden van dezelfde cultus? … Persoonlijk denk ik van niet. De heksencultus was een religie van het land, terwijl druidry een meer aristocratische religie was …”

Op een conferentie van de Pagan Federation en later in ‘The Druid Way’ (1993) vroeg ik Gardner’s vraag weer en nam een aantal reacties op. Christina Oakley’s artikel vervolgt het debat en haar conclusie sluit aan bij die van Gardner: de geschiedenis van Wicca en Druidry verschillen. Ze voelen zeker anders, zegt Christina Oakley, en ik denk dat ons paganisme rijker is met twee vitale, verschillende en rijke tradities die naast elkaar bestaan en groeien. Veel mensen, echter, volgen nu beide paden en combineren ze naar hun eigen smaak en behoeften. Dit is zowel waardevol als gevaarlijk. De waarde ligt erin dat mensen hun eigen, unieke weg kunnen vormgeven. Paganisme, wicca, druidry, shamanisme, de aardereligies ontlopen allemaal de problemen van de geopenbaarde religies. Deze laatste ontwikkelen zich heel gemakkelijk in persoonlijke cults, sektes en dogmatische systemen. Het zoekende en anarchistische van de eerste groep voorkomt dit.

En zo ontstaat een vruchtbare ontmoeting tussen wicca en druidry waarbinnen de meer private focus van wicca voorziet in een behoefte terwijl de meer publieke focus van druidry voorziet in een andere. Christina Oakley zegt “In het hart van wicca is het beeld van de God en Godin in liefde tot één verbonden.Terwijl varianten van wicca de Great Rite niet centraal zetten, ze spreekt hier van de traditionele Britse wicca, maar zich concentreren op de verbinding, zoomen de druïden in op het resultaat daarvan gesymboliseerd in het goddelijke kind, de Mabon, en uiten dit via kunst en de bardische traditie. De nadruk die wicca legt op het samenkomen van mannelijke en vrouwelijke energie is perfect in balans met de nadruk op het resultaat daarvan in druidry. Daardoor is het dus geen enkel probleem om zowel een wicca als een druïdisch pad te volgen. Beide voldoen immers aan verschillende behoeften en helpen bij de expressie van verschillende facetten van het zelf.
Terugkerend naar Gerald Gardner’s suggestie, kunnen we zeggen dat we beide tradities nu kunnen omarmen omdat we sociaal minder vast zitten. De mens van het land en die van de cultuur zitten in ons allen en hebben beide behoefte aan voeding. Dit gezegd, is het belangrijk om je te realiseren dat dit argument op een probleem stuit. Beide tradities zullen, volledig terecht, stellen dat hun tradities een pad bieden voor de complete mens wat een combinatie overbodig maakt. Desondanks ontstaat de mix. Als je een niet-gebonden paganistische ceremonie bezoekt op een festival, is het zeer waarschijnlijk dat je stapt in een ritueel dat inspiratie en vorm krijgt van zowel wicca als van druidry. Vraag wiccans of ze ook druïden zijn en veel van hen zullen dat bevestigen en vice versa. De vraag is of we onze tradities verrijken of uithollen?

Terwijl sommige hedendaagse heidenen als zoekend de tradities van wicca en druidry mengen, onthult onderzoek meer en meer over de relatie tussen de ontwikkeling van modern druidry en wicca in de jaren 40 en 50 van de vorige eeuw. Zowel Gerald Gardner als Ross Nicols, de oprichter van OBOD, zijn beïnvloed door de Woodcraft Chivalry en Naturisme bewegingen van de 20-er en 30-er jaren. Beide kunnen we zien als paganistisch en zijn pas sinds kort onderwerp van onderzoek (zie Ronald Hutton’s artikel in Enchante Autumn 1993 and Steve Wilson’s artikel in Aisling 8 (1995)). We weten ook dat Gardner, net als Nichols, lid was van the Ancient Druid Order (The Druid Way, p 57). Er is ook gesuggereerd dat George Watson MacGregor-Reid, leider van de Ancient Druid Order, ook lid was van de beroemde New Forest coven in 1939 (W.E.Lidell The Pickingill Papers Capall Bann 1994). Uit gesprekken met Ross Nichols en uit zijn geschriften blijkt niet dat hij geïniteerd was als wiccan (zeker ben ik daar echter niet van). Wel weet ik dat hij veel sympathie had voor wicca en dat hij meerdere wiccan vrienden had zoals Justine Glass, de auteur van ‘Witchcraft, de Sixth Sense and Us’ en waarschijnlijk Doreen Valiente. Gardner en Nichols waren ook vrienden en daaruit is de cyclus van acht jaarfeesten ontstaan (or herboren, afhankelijk van jouw standpunt.) […] Dit is een overduidelijk voorbeeld van kruisbestuiving en in de laatste jaren hebben we dit zien gebeuren in een breder, maar minder dramatische vorm. I geloof dat we de uitholling of egalisering kunnen voorkomen als we de beide tradities blijven zien als twee aparte, gescheiden bewegingen die elkaar desalniettemin veel te bieden hebben. Sommigen zullen in beide tradities werken vanuit het gevoel dat ze elkaar verrijken en aanvullen. Anderen zullen zich liever stevig wortelen in een van beide, omdat ze compleet genoeg van zichzelf zijn…”

Wordt de Godin geëerd binnen de traditie der druïden?

Zeer zeker – binnen OBOD zien we dit als onderdeel van de opleiding. Daarnaast is elke druïde vrij om de goden en godinnen te ervaren zoals ze dat zelf het liefste doen.

Moet ik Keltisch zijn om druïde te kunnen worden?

Iedereen kan de traditie der druïden volgen, ongeacht etnische achtergrond, geslacht of seksuele geaardheid. Ruim 200 miljoen mensen in Europa, Amerika en Australië hebben voorouders uit Keltische landen. In feite waren de stammen die Keltisch genoemd werden door de Grieken en Romeinen, zeer gevarieerd en onderling gemixt, dat de Keltische wetenschapper Dr Anne Ross met recht kan zeggen dat de Kelten de voorouders zijn van de meeste moderne Europeanen, en dus van de meeste mensen van Europese origine. Daarnaast hebben veel mensen van Afro-Caribische achtergrond Keltische voorouders, omdat het vroeger regelmatig gebeurde dat blanke slaven trouwden met Afrikaanse slaven (Oliver Cromwell heeft hier onder andere aan bijgedragen). Als je in reïncarnatie gelooft (zoals de Keltische druïden deden), dan is ons genetische verbinding met de Kelten slechts één verbinding van onze erfenis. Tot welke etnische groep je nu ook behoort, in vorige levens heb je ook andere tot andere groepen behoort. En uiteindelijk — we zijn allemaal mens. De traditie der druïden eert het mens-zijn en ieder wezen, welke achtergrond men ook heeft.

Is er een relatie tussen de traditie der druïden en Noord Amerikaanse tradities?

De traditie der druïden en Noord Amerikaanse tradities hebben veel gemeen: Heilige cirkels, het eren van de windrichtingen, een diepe eerbied voor de natuurlijke wereld, het geloof in totemdieren en het bewustzijn, dat het land heilig is. Er is zelfs bewijs dat druïden werkten met zweethutten en we weten dat de veren van vogels in ceremoniële kleding werden gebruikt. In de VS uitten sommige leraren de mening dat ‘de witte mens’ de traditie van de indianen afneemt, zoals ze ook met het land gedaan hebben. ‘Ze moeten contact maken met hun eigen wortels’ zeiden ze, ‘daarna kunnen ze naar ons komen als ze willen, maar laat ze eerst met hun eigen voorouders vrede krijgen.’

Alhoewel we niet willen generaliseren, omdat er altijd uitzonderingen zijn, geloven we dat ze in principe wel gelijk hebben. We moeten eerst volledig thuis zijn in onze eigen oorspronkelijke traditie. Pas dan zal het makkelijker zijn om verbinding te maken met andere tradities en hen te begrijpen. Als we van een veilige, gewortelde basis komen, hoeven we ons geen buitenstaander meer te voelen, of het gevoel hen te beroven van hun erfgoed. We kunnen dan de verschillen tussen rassen en culturen overstijgen en ons volledig thuis voelen in alle tradities en met de gehele mensheid.

Is de traditie der druïden ook sjamanistisch?

In het kort kunnen we stellen dat bepaalde elementen van druidry duidelijk sjamanistisch zijn. Michiel Harner, een wereldbekende autoriteit op het gebied van sjamanisme, zegt dat je de weg van het sjamanisme het best kan omschrijven als een methode waarmee je een deur kunt openen om een andere werkelijkheid te ervaren. Veel van de rituelen en -meditaties binnen OBOD hebben als doel naar andere werkelijkheden te ‘reizen’ en het woord ‘druïde’ is gerelateerd aan woorden met de betekenis van ‘eik’ en ‘deur’. De deur als symbool voor de doorgang is het centrale punt in de druïdenleer.

Reageren is niet mogelijk